تنظیمات مبتنی بر اپیژنتیک برای پیشگیری از بیماریهای عفونی در پرورش میگو (بخش نخست)
نوشته: Chan-Hee Kim و همکاران، گروه علوم زیستی شیلات، دانشگاه ملی پوکیونگ، بوسان، کره جنوبی،2023
ترجمه: دکتر علی قوام پور
چکیده:
آبزیپروری و به ویژه پرورش میگو نقش محوری در تأمین نیاز فزاینده جهان به غذا ایفا نموده ، جایگاهی پر اهمیت در اقتصاد جهانی و امنیت غذایی دارد و میگو منبعی غنی از مواد مغذی برای مصرف انسان فراهم می سازد. با این حال، این صنعت با چالشهای بزرگی روبرو است که در درجه اول به شیوع بیماریها و کاهش اثربخشی رویکردهای متداول مدیریت بیماری، همچون استفاده از آنتیبیوتیکها، نسبت داده میشود. در نتیجه، بررسی استراتژیهای جایگزین برای تضمین پایداری صنعت پرورش میگو ضروری است. در این زمینه، حوزه اپیژنتیک می تواند مسیری امیدوارکننده و نوید بخش برای مبارزه با بیماریهای عفونی در پرورش میگو ارائه دهد. تعدیلهای مبتنی بر اپیژنتیک شامل تغییرات شیمیایی در DNA و پروتئینها، تنظیم الگوهای بیان ژن بدون تغییر توالی DNA از طریق متیلاسیون DNA، تغییرات هیستونی و مولکولهای RNA غیر کدکننده می باشد. استفاده از مکانیسمهای اپیژنتیک فرصتی برای افزایش بیان ژن ایمنی و تقویت مقاومت در برابر بیماری در میگو فراهم نموده و در نتیجه به استراتژیهای مدیریت بیماری و بهینهسازی سلامت و بهرهوری میگو کمک میکند. علاوه بر این، مفهوم وراثتپذیری ویژگی های اپیژنتیک در آبزیان، پتانسیل عظیمی برای آینده صنعت پرورش میگو در بر خواهد داشت. به این منظور، این مقاله مروری، تحولات مرتبط با تعدیلهای مبتنی بر اپیژنتیک در پرورش میگو را با تأکید ویژه بر نقش محوری آن در مدیریت بیماری ها، به طور کامل بررسی نموده است. این بررسی اهمیت مهار تغییرات اپیژنتیک مفید را برای تضمین پایداری پرورش میگو در درازمدت و در عین حال بررسی پیامدهای بالقوه این مداخلات، بیان می نماید. به طور کلی، این ارزیابی، مسیر امیدوارکننده پیش روی کاربردهای اپیژنتیک را برجسته ساخته و این حوزه را به سمت تقویت پایداری در پرورش میگو سوق میدهد.
